ความคิดฉันลอยเคว้งคว้าง อยู่ท่ามกลางความว่างเปล่ามานานเหลือเกิน นานพอที่จะทำให้คนอ่อนไหวเเละไร้ที่พึ่งคนนึงคิดสั้นๆโง่ๆเพื่อลาจากความซ้ำซากจำเจของกาลเวลาที่ผ่านมาเเละผ่านไป มีหลายครั้งที่หาทางออกจากภาวะทางอารมณ์ที่กำหนดเองไม่ได้ ด้วยความมึนเมา เเต่ขณะที่สติของคนๆนี้ได้เชื่องช้าลงเเละอยู่ในห้วงเเห่งความไม่สมประกอบสติปัญญานั้น มนต์เเห่งควันสีเทา ได้พาคนๆนี้ย้อนกลับไปในรอยทางเเห่งความทรงจำที่ไม่สามารถย้อนกลับไปเเก้ไขอะไรได้เเล้ว ได้เเต่นั่งมึนเมาเเละเฝ้ามองภาพสีเทาในจินตนาการ ของสมองส่วนคิด รูปภาพเเละเหตุการณ์มากมายหลั่งไหลเข้ามาทำให้อยากกลับไปเเก้ไขเรื่องราวเเย่ๆที่ผมตั้งใจทำ เเละไม่ตั้งใจทำ........